22 Şubat 1940’ta Horkheimer’e Fransızca yazdı: “tarih kavramı üzerine bir dizi tezi yeni bitirdim” (çeviri: Muhallefat). Tarihsiz ama editörlerce Nisan 1940’a yerleştirilen bir mektupta Gretel Adorno’ya şunu yazdı: bu notların yayımlanması düşüncesinin kendisine her şeyden uzak olduğunu, yayımın “coşkulu yanlış anlamaya” kapıyı açacağını. Aynı mektupta bu düşünceleri yirmi yıla yakın bir süredir kendinde, hatta kendinden bile sakladığını ekledi (çeviri: Muhallefat).

Metin on sekiz tez ve iki ek tezden oluşuyor. Ölümünden sonra Hannah Arendt 1941 baharında bir kopyayı ABD’ye taşıdı. Adorno 21 Haziran 1941’de Horkheimer’e yazdığında Enstitü metni ilk kez bu kopyadan görüyordu. İlk yayın 1942’de Los Angeles’ta, hektografiyle çoğaltılmış bir anma cildinde yapıldı. Nüsha sayısı belgelenmedi. Geniş dolaşıma giren baskı 1950’de Die Neue Rundschau’da çıktı.

IX. tezde Paul Klee’nin Angelus Novus adlı resmini anlatır: “Sanki bakakaldığı bir şeyden uzaklaşmak üzereymiş gibi duruyor. Gözleri ardına kadar açık, ağzı aralık, kanatları gerilmiş. Tarih meleği böyle görünmeli. Yüzünü geçmişe çevirmiş.” Fırtına cümlesiyle biter: “İlerleme dediğimiz şey bu fırtınadır.” (çeviri: Muhallefat)

Resim 1920’de yapıldı, Benjamin onu 1921’de satın aldı. Haziran 1939’da ABD yolculuğunu karşılamak için satmayı düşündü, satış gerçekleşmedi. Bugün İsrail Müzesi’nde, koleksiyona giriş yılı 1987 (bazı kaynaklar 1989 diyor). Resmin Haziran 1940’tan sonraki yolu için yaygın anlatı, Bataille’ın sakladığı ve Adorno’nun savaştan sonra Scholem’e verdiğidir. Bunu birincil bir belgeye bağlayamadık: bir başka anlatıya göre resim 1941’de Dora Benjamin aracılığıyla Adornolara ulaşmıştı.