1896’da Lavinia, Mabel Todd’a dava açtı. Amherst College’ın kaydına göre dava Lavinia lehine sonuçlandı. Todd, elindeki Dickinson şiirlerinin bulunduğu kâfur ağacı sandığın kapağını otuz yılı aşkın süre açmadı. Gerçek anlamda “sandık” bu, ve Emily’nin değil, editörün evindeydi.

Yazmaların bir kısmı Emily’nin yeğeni Martha Dickinson Bianchi’ye geçti. Bianchi’den Alfred Hampson’a, oradan avukat Gilbert Montague’ye. Montague onları 1950’de, tüm telif ve edebî haklarıyla birlikte Harvard’a bağışladı. 1955’te Thomas Johnson, yazmalara dönen ilk tam baskıyı çıkardı, ölümünden 69 yıl sonra.

Todd ile kızı Millicent Todd Bingham’ın elindeki yazmalar ise 1956’da Amherst College’a bağışlandı: 850 şiir ve şiir parçası, 350 mektup ya da not. Harvard ile Amherst, yazmaların bir bölümünün sahipliği konusunda uzun süre anlaşamadı. 23 Ekim 2013’te iki kurumun ortak dijital arşivi, Emily Dickinson Archive açıldı.

Yani Emily’nin yazdıkları artık iki kurumun rafında duruyor.